عدالت را فریاد می کنیم وقتی منافع ما را تامین می کند
عدالت چیزی است که گفتن آن شیرین و شنیدنش تلخ است مانند همان حقیقت و شاید گفتن ما پرستاران از حقیقت ظلم و تبعیض و بی عدالتی که در رنج هستیم برای ما مصداق شیرینی گفتنش را دارد اما انتظار داریم در این ماه مبارک رمضان و به حرمت شهید عدالت ، مسئولان امر تلاش کنند این حقیقت تلخ را به شیرینی تدبیری عادلانه جبران نمایند.
گفتم ماه مبارک و مطلبی در ذهنم دوباره زنده شد که با سوالی مطرح می کنم . آیا مسئولین امر و برنامه ریزان ، کارکنان نوبت کار را که در نوبتهای کاری صبح و عصر و شب انجام وظیفه می کنند همچون سایر کارکنان دولت مشمول مسلمانانی که بخواهند از فیوضات معنوی این ماه استفاده ببرند می دانند ؟
کارکنان دولت در این ماه به تصمیم هیئت دولت ساعت 9 صبح سر کار حاضر شده و عملا" تا نماز ظهر حضور دارند آیا پرستاری که سحر و افطار خود را در بیمارستان گذرانده و در صورت داشتن بیمار بد حال حتی به موقع موفق به افطار کردن نمی شوند و با این کار غیر استاندارد و سنگین انجام وظیفه می کنند که البته فیوضات معنوی آنرا کمتر از نماز و دعا نمی دانیم ، سیستم مدیریتی برای رفع تبعیض چه تمهیدی برایش اندیشیده است ؟
در شرایطی که کارکنان دولت در اغلب ادارات و در کنار خودمان کارکنان اداری سیستم بهداشت و درمان هر ماه اضافه کاری خارج از تایمکس می گیرند ، چنان فشار و تنگنایی را بر مدیریت پرستاری اعمال می کنند که نه تنها خارج تایمکس بلکه اضافه کاری عمل نموده به استناد تایمکس همکاران به درستی پرداخت نشده و به انحاء مختلف بجای جبران تلاشهای بی دریغ این قشر زحمتکش که بار سنگین قصورات و کمبودها و نابسامانی های سیستم را علاوه بر کار رایج خود در اولین خط مواجهه سیستم با مردم بر دوش کشیده است ، دلسردی روزافزون و بی اعتمادی به شعارهای عدالت گرایانه را تحویل می دهند و در نهایت ضربه و لطمه ناشی از این بی تدبیریها بر خروجی این سیستم و منجر به نارضایتی مردم و افت کیفیت خدمات می گردد.
تعرفه گذاری خدمات پرستاری با وجود تصریح قانون مربوطه مبنی بر اجرایی شدن تا شش ماه بعد از تصویب بیش از یکسال است که در هاله ای از ابهام باقی مانده است . کاهش ساعات کاری پرستاران بارها و بارها در شعار و جنجال مطبوعاتی مطرح و هرگز عملی نشده است .
همه جای دنیا پرستاری جزو مشاغل سخت و زیانبار شناخته شده است . با شرایط کاری سختتر و غیر استاندارد کاری در بیمارستانهای ما که نه ضریب نیروی انسانی ما استاندارد است و نه استاندارد شرح وظایف محوله وجود دارد و نه امکانات و حتی فضای فیزیکی کار استاندارد داریم و... این سختی و زیان آوری به مراتب بیشتر است اما سالهاست که مسولین ما از شناختن رسمی این حرفه جزو مشاغل سخت و زیان آور طفره می روند و حتی تلاش عملی برای استاندارد سازی تعداد نیرو و امکانات برای رفاه حال مردم و برای دسترسی به اهداف کلان سلامت و ترحم بر این قشر زیر بار که به انواع ناراحتی های جسمی و روانی بعد از چند سال کار مبتلا می شوند به عمل نمی آورند.
بیمار و مراجعه کننده از صدقه سر بی کفایتی مدیران و قصوراتی که خارج از عهده و توان پرستار است ناراضی بوده و این نارضایتی را علاوه بر درد و رنج بیماری و شرایط غیر مساعد روانی خود بر پرستار تحمیل می کند . مدیران پرستاری از میان زنان این صنف و از میان زنان آن مطیع ترین و چشم قربان گو ترین و بی کفایت ترین آنها انتخاب و لذا توان انعکاس مشکلات و جذب امکانات و خلق شرایط مناسب کاری و تحول مدیریتی را ندارند و سیستم روی سیکل معیوب خود چرخیده و به پیش می رود.
حکایت مفصل این قصه درد دل تک تک پرستارانی است که در بخشهای کاری و در بالین بیمار کار می کنند و دسترسی به آن با یک مراجعه ساده امکان پذیر می باشد .
به نقل از وبلاگ دلگويه پرستار
